وقتی این خبر را تو روزنامه خوندم بال درآوردم سریع رفتم پائین پیش عفیفه که خواهر جان روزنامه همشری ویژنامه نوجوانش خبرنگار نوجوان خواسته !اون روزا یکی از بینننده های پروپا قرص آستانه هم بودم یک هو توی این پلانای وسطش یک خبر خوندم باز مثل قبل بدوبدو رفتم پائین پیش آبجی که خدا چی می شه من اینجا باشم خلاصه  خبرنگاری که این همه بخاطرش دویدم پرید رفتم سراغ اجرا!برای نوشتن اون نامه که باید می فرستادم کلی فکرکردم تا یک نامه رسمی تونستم بنویسم از اونجا که چندان دستخط تو دلبرویی ندارم دادم سمانه با اون خط زیباش نامه را نوشت پشیمون شدم گفتم چرا با خط دستی ،تایپ می کنم می فرستم .کار تایپم انداختم سر طاهره که اون نوشت پرینت گرفت پستم کرد!دیگه یادم رفت که روزنامه ایی هم وجود داره .

اواسط اسفند وقتی پنج شنبه روزنامه همشهری را باز کردم با دوچرخه برخورد کردم  توی خوندن این ویژه نامه با اسامی خبرنگارای انتخابی روبرو شدم که نزدیک به 100 نفری برداشته بودن همه هم زیر 17 سال دوچرخه دلنوشته ها ومسائل علمی وتاریخی بود که چه حیف از دست دادم .بعد عید که فک کنم اول اردیبهشت بود با دوستان همکلاسی برای خرید هدیه برای جناب های معلم مهربان رفته بودم بیرون نزدیک به چند ساعتی را بیرون بودم که بعد آمدن هر کس چیزی گفت که کم کم خودم فهمیدم موضوع از چه قراره به خاطر این که توی خونه نمی تونستم داد بزنم دویدم حیاط یک آخ جون گفت خلاصه فردا رفتم مدرسه واجازه چهارشنبه را گرفتم از اونجا که معلم ریاضی ام خوب بود اجازه داد که سر امتحان نباشم .آمدم خانه انروز کلی سرچ وفکرو پرسشو گفتگو تونستم یک متن نسبتا خوب بنویسم رفتم تست دادم اما نشد ولی ای کاش خبرنگاری که کمی کمتر بود را قبول می کردم!

قصدم از نوشتن این خاطره این بود که بگم شاید خبرنگاری بهتر از اجرا باشه

به کمم قانع باشیم همین!

 

نوشته شده در پنجشنبه بیست و یکم شهریور 1387ساعت 21:45 توسط مهدیا| |