خوابم می اید
خوابم می اید اما
باید دوباره تمام کتاب کوکب را دوره کنم
بی گلایه وگریه که نمی توان
به دیدار دیار دور رؤیا رفت
باید به رکعت سکوت و صدای کبوتر فرو شوم
باید به پنجره ی باز و پرواز پوک پر بیندیشم

.

.

یغما گلرویی

باید بیندیشم
به خودم به روزها ی از دست رفته ام به کودکی ای که دوست داشتم بکنم امانکرده ام

من چقدر دیوانه ام که تو را به کودک بودن  به کودک بودن فکرت مسخره می کنم

دلم می خواهد به عمق کودکی برگردم به اولین روز تولد به اولین سال مدرسه به اولین بار هایی که دیگر گذشتند دوست دارم برگردم به سالهایی که نماز را سخت می دانستم وحتی ماهها به سجده خدا نمی رفتم

اه روزگار چقدر خسته کننده ایی وچقدر لعنت بار

ای کاش می شد گفت دلم می خواست حوا اشتباه نمی کرد حابیل  برادرش را نمی کشت وهیچ وقت شیطان نمی توانست بر انسان پیروز شود ای کاش گناهی وجود نداشت بدی وتنفری ای کاش همه عاشق بودن وهمه مهربان و..................ودیگر

چقدر حرف دارم اما باید برم برم به عمق وجودم وخودی دیگر بسازم

 

پ.ن : تا چند روزی از حضورتون مرخصم چون باز ترم اول وامتحانا.....

 

دوستدار همه شما/مهدیا

نوشته شده در دوشنبه بیست و پنجم آذر 1387ساعت 13:26 توسط مهدیا| |