^{سلاخی زار می گریست به قناری کوچکی دلباخته بود (کریستین بوبن)}

^{گفتم حقیقت یک عشق در گفتن اون نیست ....باز هم می گم ...عشق عرفانیست الهی، عشق ذره ای از محبت خداوند مهربان است که در وجود آدمی جاری ساخته تا با آن زندگی کند دوست بدارد عاشق شود و دلببندد..وقتی توی دنیای ما انسان ها عشق بازیچه شده است دیگر انتظار خوب زندگی کردن نباید داشت وقتی عشق آمبخته هوس ها می شود ما برای عشق نیز اما واگرهایی داریم ..برای این که محبت کنیم برای این که عاشق شویم}

^{عاشق این نشو ...عاشق اون نشو...عاشق خوب بشو عاشق بد نشو...عشق بد را خوب می کند و خوب را بد .....می گویم عشق دل هایست که نه با زبان بلکه با نگاه اثبات می شود چشمانی که خدا هزاران راز را در آن پنهان کرده است..عشق از اشک است از لبخندهایی که دوست داشته شده اند و می شوند...عشق از یک دلبستن وتب  نیست عشق از خداست که در انسان جاری شده عشقی که باید در هر جا که احساس کردی جاری اش کنی والا فاسد می شود بو می گیرد ..عشق برای انسان حتی در لحظه ای تولد ومرگ نیز هست وقتی به دنیا می آیی دل به مادرت می بندی وقتی بزرگ می شوی به کسی که دوستش داری و عاشقشی و در آخر به دنیا...در لحظه مرگ تو عاشق زمینی ودنیا}

^{شرط عشق هیچ شدن و فراتر از بودن ها است.}

نوشته شده در چهارشنبه دهم تیر 1388ساعت 21:14 توسط مهدیا| |